Görev yaptığım zamanlarda Atatürk kimdir adı altında 10 maddelik ifadelerin ezberletilmesi istenmişti. Papağan gibi mahiyetimizdeki insanlara ısrarla ezberletmeye çalışıyorduk.
Yıllar sonra anladım ki aslında biz Atatürk'ü anlatmıyor; ondan nefret ettiriyormuşuz.

Atatürk'ü bilmek için anlamak gerekir. Anlamak için onu tanımak gerekir.
Şunu biliyoruz; nerede doğdu, annesi babası kim kaç yılında öldü. Bizi düşmanlardan kurtardı. Şu tarihte öldü.
İşte bu zahmetsiz bir biyografik bir bilgi.
Okullarda da ilave olarak yaptığı savaşlar, gösterdiği kahramanlıklar, devrimleri, ilkeleri vs.
Bu tanımak değil ancak bilmek olur.
Sonra ne olmuş :

Türk ulusu, Atatürk'ün gerçek şahsiyetini ne kadar benimsediyse, onu toplum şuurunda ve şuuraltında bir çeşit efsane-varlık hâline de getirmiştir. Yaşarken ve ölümünden sonra milletimizin ona verdiği hüviyet, tıpkı Oğuz Kağan yahut Malazgirt kahramanı Alparslan gibi, gerçek bir insanınkinden çok, efsane bir kahramanın hüviyetidir.

Dolayısıyla Atatürk ile aramızda bitmeyen bir uçurum oluşmuş , vermek istediği mesaj ise bu uçurumda hapsolmuştur.

Sonra ne olmuş ;
on milyonlarca Çinlinin ölümüne sebep olmakla suçlanan maoyu,kominizmin kuramsal kurucusu Karl Heinrich Marx ı veya İran ideolojilerini örnek almış vatandaşlarımız türemiş...

Sonra ne olmuş;
Farklı ideolojiler farklı ananeleri doğurmuş,
Örf ve adetlerimizde, gelenek ve göreneklerimizde azalmalar meydana gelmiş.

Sonra ne olmuş diye devam etsek bu yazının sonu gelmez...
Netice de farklılıklar oluşmuş,tahammülsüzlük boy göstermiş,saygı-sevgi azalmış içimizde terör eksik olmamış.

Oysa şu söz ne kadar anlamlı:
" Mutluluğu uzaklarda arayanlar kokulu bir çiçek bulurum ümidiyle başları havada gezen insanlara benzerler ki ; ayakları altında çiğnedikleri papatyaların asla farkına varmazlar. "

Atatürk hayatı ile yaşamı ile sözleri ile bizleri ne kadar bildiğini değil anladığını ifade etmiş , ispatlamış. Çözümleride bildirmiş.
Bakınız;